Beton w brukarstwie
RÓŻNICE ODCIENI
Różnice odcieni wyrobów betonowych mogą mieć wiele przyczyn i ujawnić się w różnych sytuacjach:
1. Mimo iż poszczególne partie wyrobów są pod względem kształtu i formy identyczne (np. krawężniki proste i krawężniki łukowe, kostki pełne, brzegowe i połówkowe), mogą wykazywać one różnice w ramach danego koloru. Różnice te pojawiają się przy porównywaniu wyrobów pochodzących z różnych partii produkcyjnych za sprawą drobnych różnic w charakterystykach poszczególnych maszyn, pory produkcji danych partii oraz na skutek występujących minimalnych różnic w materiałach wyjściowych. Zjawisko to może wystąpić również przy systemach łączonych, których poszczególne elementy produkowane są przy pomocy różnych form.
2. Nawet w tej samej partii produkcyjnej mogą występować różnice w kolorystyce. Różnice takie mogą wynikać z niewielkich zmian warunków dojrzewania (temperatura, wilgotność powietrza) spowodowanych np. kolejnością zapełniania komór dojrzewalni, porą dnia czy też zmianą pogody. Pomimo stosowania zaawansowanych technicznie metod kontroli wilgotności betonu możliwe są niewielkie wahania tego parametru. Nie wpływa to w żadnym stopniu na własności techniczne gotowego wyrobu, powoduje jednak drobne różnice odcieni wynikające z różnego stopnia rozpraszania odbitego od powierzchni betonu światła.
3. Różnice ujawniają się też na powierzchniach już eksploatowanych. Zabrudzenia (zwłaszcza w połączeniu z działaniem czynników mechanicznych), warunki pogodowe, oddziaływanie soli drogowej, a nawet stopień natężenia eksploatacji mogą zmieniać wygląd zarówno kolorowej, jak i niebarwionej nawierzchni.
Różnice odcieni nie są błędem technologicznym, a zatem nie stanowią podstawy do reklamacji.
STRUKTURA WARSTWY WIERZCHNIEJ
Na powierzchni wyrobów betonowych do budowy dróg dopuszcza się występowanie miejscowych odchyleń w strukturze warstwy wierzchniej wynikających z procesu produkcyjnego w wyniku wibroprasowania. Nie stanowią podstawy do wyciągania wniosków o niewystarczającej trwałości wyrobów i nie pogarszają one ich wartości użytkowej, pod warunkiem, że wyroby te odpowiadają normom. Szorstka powierzchnia zwiększa przyczepność i z technicznego punktu widzenia jest korzystniejsza od powierzchni gładkiej.
WYKWITY – NATURALNY PROCES
Na produkowanych wyrobach betonowych może występować warstwa jasnego nalotu, będąca niegroźnym osadem wapiennym zwanym wykwitem. Pod względem chemicznym są to osady nierozpuszczalnego w wodzie węglanu wapnia, który odkłada się na powierzchni betonu. Powstaje on w trakcie wiązania cementu, w wyniku reakcji wodorotlenku wapnia z dwutlenkiem węgla z powietrza. Główną przyczyną powstawania wykwitów jest karbonizacja wodorotlenku wapniowego powstającego w wyniku hydrolizy krzemianów wapniowych zawartych w cemencie. Proces ten zachodzi zgodnie z reakcją: Ca (OH)2 + CO2 = Ca CO3 + H2O.
Powstawanie wykwitów wapiennych na wyrobach betonowych wynika z właściwości cementu użytego do produkcji. Opisane wyżej zjawisko nie ma żadnego wpływu na właściwości wyrobów betonowych oraz na jakość nawierzchni brukowych z nich wykonanych. Należy zdecydowanie stwierdzić, że pierwotne wykwity węglanowe nie powodują istotnych zmian destrukcyjnych i są procesem naturalnym nawet w betonie prawidłowo zaprojektowanym i wykonanym. Dlatego w przemyśle betonowym przyjęło się, że wykwity wapienne nie stanowią podstawy do reklamacji. W wyniku eksploatacji wyrobów betonowych na wolnym powietrzu następuje samoczynne rozpuszczanie i wymywanie osadów wapiennych przez wodę z opadów atmosferycznych. Z drugiej strony zamaskowanie występujących wykwitów następuje w wyniku eksploatacji powierzchni, jej normalnego zabrudzenia i obciążenia mechanicznego.
Znane metody usuwania wykwitów można podzielić na dwie grupy:
• mechaniczne – polegające na usunięciu wykwitów – przez piaskowanie lub szlifowanie powierzchni; jest to sposób stosunkowo bezpieczny, gdyż tylko w niewielkim stopniu narusza teksturę betonu;
• chemiczne – polegają na usunięciu wykwitów przez ich ługowanie niskoprocentowymi roztworami kwasów nieorganicznych i organicznych; czas ługowania wykwitów uzależniony jest od ich intensywności i stopnia związania z powierzchnią kostki.
WŁOSKOWATE PĘKNIĘCIA
Włoskowate pęknięcia powierzchniowe są niezauważalne wzrokowo na suchych wyrobach i można je zlokalizować wyłącznie na wilgotnej powierzchni w trakcie jej schnięcia. Zjawisko to spowodowane jest skurczem betonu. Podczas procesu wiązania niemal wszystkich odmian cementu obserwowane jest zjawisko skurczu, w efekcie którego powstają mikrospękania. W przypadku produkcji w okresach podwyższonych temperatur, na skutek powierzchniowego wysychania betonu w początkowym okresie jego dojrzewania, efekt ten ulega intensyfikacji. Systematycznie prowadzone badania dowodzą, iż występujące w wyrobie pęknięcia włoskowate nie obniżają własności użytkowych wyrobu, jeżeli w innych parametrach jakościowych wyrób ten odpowiada założonym normom jakościowym.
„WYPŁYWKI”
Na krawędziach świeżo wyprodukowanych wyrobów mogą występować naddatki materiału tzw. „wypływki” powstałe w wyniku stopniowego zużywania się formy i płytek stempla. Wypływki znikają samoczynnie w czasie procesu układania. Występująca nadlewka betonowa nie obniża wartości użytkowej wyrobu gotowego i nie stanowi podstawy do reklamacji jakościowych. Znika samoczynnie podczas układania.
„OBIJANIE”
Ze względu na technologię produkcji wyrobów obijanych, kostki po procesie obicia z bębna trafiają bezpośrednio do big baga. Z tego powodu w big bagach moga pojawić się elementy o zróżnicowanym obiciu jak również elementy uszkodzone (np. uszkodzony narożnik czy pęknięta w połowie kostka). Występowanie takich elementów jest naturalną rzeczą wynikającą z technologii obijania. Sporą część takich elementów można wykorzystać na tzw. docinki przy wykańczaniu nawierzchni. Powyższe zjawiska nie stanowią podstawy do reklamacji.
|
